تبلیغات
قلمرو موجودات شب - جزیره اسرارآمیز ایستر

چه كسانی آن تونل های بزرگ زیرزمینی را كه تا بستر اقیانوس كشیده شده اند را حفر و سنگ های آن را به بیرون حمل كرده اند؟ این گونه سوال ها چندین دهه است كه ذهن دانشمندان را به خود مشغول نموده است و گمان می رود تا مدت های دیگر نیز ادامه داشته باشد و تلاش آنها بی نتیجه بماند...


بقیه در ادامه مطلب...
جزیره ایستر در اقیانوس آرام جنوبی متعلق به كشور شیلی واقع شده است. این جزیره یكی از جزایر مسكونی منفرد جهان می باشد. این جزیره تقریبا مثلثی شكل است و متشكل از 3 كوه آتشفشانی می باشد. با این كه ۳۵۱۵ كیلومتر در غرب خاك اصلی شیلی قرار گرفته اما استانی جدا از منطقه والپارائیسو شیلی به شمار می آید. مساحت جزیره 6 / 163 كیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۸۸۸ نفر است كه سرشماری در سال ۲۰۱۰ انجام شده است و تا سال ۲۰۱۱ نیز اعتبار دارد.

1.jpg (600×438)

این جزیره مساله ای غامض و همچنین اسرارآمیزی را در خود جای داده است. ساكنان گذشته دور این جزیره چه كسانی بوده اند؟! مبداء نسل انسان هایی كه در موقع كشف آن توسط اروپاییان در آنجا ساكن بودند، چه چیز و از كجا بوده است؟! لوح های اعلان چه چیز می باشند؟ چه كسانی آن تندیس های مشهور را از سنگ تراشیده و در آنجا مستقر كرده است؟! چگونه توانسته اند آن كار را انجام دهند و هدفشان چه بوده است؟!

چه كسانی آن تونل های بزرگ زیرزمینی را كه تا بستر اقیانوس كشیده شده اند را حفر و سنگ های آن را به بیرون حمل كرده اند؟ این گونه سوال ها چندین دهه است كه ذهن دانشمندان را به خود مشغول نموده است و گمان می رود تا مدت های دیگر نیز ادامه داشته باشد و تلاش آنها بی نتیجه بماند.

مجسمه های بزرگ 10 تا 20 متری به وزن تقریبی 50 تن در سراسر جزیره ایستر پخش شده اند قدیمی ترین نام شناخته شده این جزیره، به معنی مركز جهان بوده است. مشهورترین نام این جزیره یعنی ایستر به خاطر اولین بازدید ثبت شده توسط اروپاییان بوده كه در شنبه عید پاك ۱۷۲۲ اتفاق افتاده است.

2.jpg (980×521)


مردم ایستر در طول تاریخ، سیستم خط تصویری ویژه خود را به وجود آوردند. دستنوشته های آنها نیز مانند ابعاد دیگر جامعه دور افتاده و رموزشان هنوز قابل فهم نیستند. هرگز روی جزیره بیش از ۷۰۰۰ نفر زندگی نكرده اند. حدودا بعد از سال ۱۶۰۰ میلادی فرهنگ آنها به طور ناگهانی و با شدت رو به زوال نهاد.



 وجود یكی از دستخط های رمز ناگشوده جزیره ایستر كه رونگورونگو نامیده می شود، توسط یك مسیونر فرانسوی در سال ۱۸۶۴ گزارش شده است. در آن زمان چند جزیره نشین ادعا می كردند كه می توانند آن را بخوانند، اما تمام تلاش ها بی نتیجه ماند. با توجه به این كه تنها یك قسمت كوچك از جمعیت باسواد بودند، رونگورونگو یك امتیاز حكومت كردن بر خانواده ها و كشیشان بوده است. تمام تلاش ها برای رمز گشایی این متن بی حاصل بوده و انجمن علمی حتی نمی تواند بگوید كه آیا رونگورونگو یك شكل نوشتاری است یا نه؟

4.jpg (1283×1091)

رونگورونگو احتمالااز جزیره ایستر سرچشمه گرفته و این گونه احتمال داده می شود كه در معرض قرار گرفتن جزیره نشینان با نوشته های غربی طی بازدید اسپانیایی ها در سال ۱۷۷۰ موجب شده تا این جزیره نشینان از شیوه حكومت و قانونگذاری آنها الهام گرفته و رونگورونگو را به عنوان یك ابزار مذهبی ایجاد كنند.

جزیره ایستر بویژه به خاطر تندیس های ۴۰۰ ساله عجیب باستانی خود معروف است. به این تندیس ها كه در راستای كرانه دریا به خط ایستاده اند موآی گفته می شود.

مهم ترین مظهر فرهنگی جزیره ایستر، موآی ها هستند كه ۲۸۸ عدد از آنها روی سكوهای عظیمی به نام آهو ایستاده اند. فاصله این سكوها از هم حدود یك و نیم مایل است و یك نوار تقریبا سراسری به دور جزیره به وجود آورده است. ۶۰۰ موآی دیگر كه در مراحل مختلف تكامل هستند، در سرتاسر جزیره پراكنده اند. حتی در معادن و كنار جاده های قدیمی و كنار ساحل.

بسته به اندازه و وزن موآی ها، تخمین زده می شود كه بین ۵۰ تا ۱۵۰ نفر برای حمل آنها توسط غلتك های چوبی و سورتمه روی آن نیاز بوده است. برخی موآی ها دارای كلاه یا تاج های قرمز رنگی هستند كه دلیل آن نامشخص است. ولی برخی باستان شناسان می گویند كه این گونه موآی ها مفهوم آیینی خاصی داشتند یا شاید برای یك طایفه یا خانواده بخصوصی مقدس بوده است.

مجسمه های عظیم یا موآی، در یك دوره كوتاه خلاقیت و فعالیت خرسنگی كنده كاری شده. طبق آخرین تحقیقات باستان شناسانی، ۸۸۷ مجسمه سنگی یكپارچه در موزه و در جزیره شناسایی شده است.

چگونه این كلاه های سنگین بر سر مجسمه هایی به این بلندی قرار داده شده اند؟

یكی دیگر از مثال های سنگی این جزیره دیوارهای مشهور در ویناپو است كه بدون استفاده از ملات ساخته شده و به دقت سنگ ها با هم چفت شده اند. این موضوع كاملاشبیه دیوارهای تمدن اینكاها در پرو است.

تعداد ۱۲۳۳ خانه سنگی ما قبل تاریخ كه توپا نامیده می شود، برجسته ترین خانه های به جامانده در این جزیره است. خانه های سنگی با حدود ۶ متر عرض، دارای ساختاری استوانه ای شكل و سقفی طاقدار است. ورودی این خانه ها بسیار پایین است و وارد شدن تنها با سینه خیز رفتن امكان پذیر است. در سال ۱۸۸۲، آلمان ها چند خانه را حفاری و باقیمانده های انسانی در داخل خانه ها پیدا كردند. مردم محلی به آنها گفتند كه این مكان ها، استراحتگاه شاهان و روسای جزیره ایستر بوده اند. هر خانه 2 حفره كوچك داشت. اگر روح یك دشمن از یكی از آنها وارد شود، روح مرحوم بتواند از دیگری فرار كند. نكته قابل توجه این است كه تعداد خانه های سنگی و موآی های به جا مانده، تقریبا نزدیك به هم است و این شاید به این معنی است كه برای هر شخصی كه در یك خانه سنگی دفن می شده، یك موآی ساخته می شده است.

استفاده از خانه های سنگی به عنوان قبر، به نظر می رسد كه همزمان با تولید موآی و زوال نیایش اجداد و نیاكان متوقف شد. در آشفتگی قرن ۱۸ به نظر می رسد جزیره نشینان شروع به دفن مرده هایشان میان خانه های آهو (سكوی موآی) كرده اند و از خانه های سنگی به عنوان پناهگاه مرغ ها استفاده می كرده اند.

۳۰۰ میلادی ـ بر پایه باور رایج در جزیره ایستر، نیاكان تندیس سازان با كانوهای اقیانوس پیما از سوی غرب به آنجا آمده بودند.

۱۶۰۰ ـ ۱۰۰۰ میلادی ـ اهالی جزیره آغاز به ساخت نیایشگاه ها و تندیس ها نمودند و چیزی شبیه یك سیستم خط تصویری ابداع كردند.

۱۷۲۲ میلادی ـ دریاسالار هلندی، جیكوب راگوین (تلفظ اصلی هلندی روخه فِـین)، در روز عید پاك به عنوان اولین اروپایی پا به جزیره می گذارد. او جزیره را ایستر (عید پاك) می نامد.

 ۱۷۷۴ میلادی ـ كاشف انگلیسی، ناخدا جیمز كوك، در دومین سفر خود در جزیره توقف می كند. او مردها را بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر و زن ها را تا ۳۰ نفر شمارش می كند. همه موآی های بزرگ سرنگون شده بودند.

۱۸۶۲ میلادی ـ جمعیت نوادگان مهاجران پلی نزی به ۱۱۱ نفر می رسید.

یكی از بزرگ ترین عجایب جزیره ایستر توقف ناگهانی ساخت مجسمه های موآی است. طبق نظریه دانشمندان، افزایش بیش از حد جمعیت جزیره به اكوسیستم صدمه بسیار شدیدی وارد كرده بود به گونه ای كه دیگر نمی توانست نیازهای مردم را بر آورده كند. برخی دانشمندان حدس می زنند جنگل های جزیره در بعضی از مناطق كاملانابود شده اند، چون از چوب آنها برای حمل مجسمه های غول پیكر موآی و از زمین آن برای كشاورزی استفاده شده است.

چگونه این مجسمه ها به محل های قرارگیری كنونی شان حمل شده و به صورت عمودی قرار داده شده اند؟

3.jpg (499×777)

آنها پس از مواجهه با كمبود چوب تصمیم گرفته اند كه دیگر سنگ های غول پیكر را جابه جا نكنند، بنابراین توقف ناگهانی جابه جایی با ساخت مجسمه ها در ارتباط است. طبق شواهد، ساكنان جزیره ایستر سپس وارد یك جنگ خونین و مخرب شدند كه بعضی معتقدند این موضوع باعث به وجود آمدن آدمخواری شد. در همین دوران بود كه همه مجسمه ها توسط اهالی جزیره تخریب شدند. باستان شناسان با تلاش های اخیر موآی ها را در حالت ایستاده قرار دادند. بیماری هایی مانند آبله و سیفلیس در سال ۱۸۷۷ جمعیت جزیره را به ۱۱۱ نفر كاهش داد، به دنبال آن جزیره توسط ارتش شیلی در سال ۱۸۸۸، اشغال شد و امروزه جمعیت جزیره حدودا به ۴۸۸۸ نفر رسیده است.

موآی علاوه بر نمایانگر بودن اجداد و نیاكان، زمانی كه روی سكوی آهو برپا شد، شاید به عنوان تجسم زندگی پر قدرت یا روسای گذشته بوده است. آنها همچنین نمادی از اجداد مهم گذشته هستند. زمانی كه تراشیدن مجسمه ها تمام می شد، به محل اصلیشان برده می شدند. كاملامشخص نیست كه این كار چگونه انجام می شد، اما مطمئنا نیازمند نیروی انسانی، طناب و غلتك بوده است و همچنین راه های هموار شده كه در سراسر جزیره وجود دارند.

شاید بسیاری از معماهای دیگر جزیره ایستر هرگز فاش نشود. در بین آنها می توان به تونل های زیرزمینی و ترتیب چیدن كله های سنگی ـ كه آدمی را به یاد دایره شگفت انگیز استون هنج یا نحوه قرار دادن سنگ های منهیرها در بریتانیا می اندازد ـ اشاره كرد.



طبقه بندی: افسانه ها, هیولا ها, ترسناک،  سمبل ها , نشانه ها, عجایب، 
برچسب ها: جزیره ایستر، شیلی، رونگورونگو، موآی، سکوی آهو، آدمخواری، مجسمه های موآی،  

تاریخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | 09:28 ق.ظ | نویسنده : jasmine . | نظرات
از دیگر مطالب ترسناک نیز دیدن فرمایید