تبلیغات
قلمرو موجودات شب - موجودات باستانی ژاپن - 1

شبیه غول در فرهنگ غرب آسیا و اروپا است. انی در ادبیات، هنر و تئاتر ژاپنی رایج است. او معمولاً خدا یا روح مصیبت آوری است و بیماری و بلاهای ناگوار دیگری را سبب می‌شود.

نمایش انی در فرهنگ ژاپنی بسیار متنوع است، ولی صفت‌های مشترکی در این نمایش‌ها وجود دارد: همیشه زشت و غول پیکر، دارای ناخن‌های تیز، موی ناآراسته، و دو شاخ بلند است . اندامش تقریباً مانند اندام آدمیزاد است، ولی ...

7.jpg (220×307)

بقیه در ادامه مطلب...

7.jpg (220×307)

اُباکِه (お化け) یا باکِمُنو (化け物) (گاهی هم اُباکِمُنو) رده‌ای از هیولا یا ارواح در فولکلور ژاپنی است. معنی لفظ به لفظ آن چیزی که دگرگون می‌شوداست، وبه خاصیت تحوّل و دگرگونی اباکه اشاره می‌کند.

هویت اصلی اباکه می‌تواند جانور (مانند روباه، راکون، گورکن، ...)، گیاه یا جمادات باشد که در شینتو و دیگر معتقدات آنیمیزم دارای روح هستند. روح مربوط به وسایل و ابزار خانگی خود رده‌ای از اباکه است و به نام تسوکومگامی معروف است.

اباکه معمولاً خود را به شکل انسان تغییر قیافه می‌دهد یا خود را به صورت ترسناکی نمایان می‌کند. در استخدام عامیانه، هر منظر عجیب و غریب را اباکهیا باکمنو نام می‌دهند، حتی اگر اعتقاد نباشد که واقعاً اباکه باشد.

8.jpg (200×300)

اُنی Oni (کانجی 鬼، هیراگانا おに، کاتاکانا オニ) موجودی افسانه‌ای در فولکلور ژاپنی، شبیه غول در فرهنگ غرب آسیا و اروپا است. انی در ادبیات، هنر و تئاتر ژاپنی رایج است. او معمولاً خدا یا روح مصیبت آوری است و بیماری و بلاهای ناگوار دیگری را سبب می‌شود.

نمایش انی در فرهنگ ژاپنی بسیار متنوع است، ولی صفت‌های مشترکی در این نمایش‌ها وجود دارد: همیشه زشت و غول پیکر، دارای ناخن‌های تیز، موی ناآراسته، و دو شاخ بلند است . اندامش تقریباً مانند اندام آدمیزاد است، ولی گاهی صفاتی غیر طبیعی مانند عدد فرد چشم هایش (یک، سه ، ...) یا انگشت و پنجه‌های پای بیش از اندازه بر وی ظاهر می‌شود . رنگ پوستش می‌تواند هر رنگی جز آبی را داشته باشد (معمولاً رنگ پوستش سیاه، ارغوانی، صورتی، قهوه‌ای، سبز، سفید و بویژه سرخ می‌باشد) . علاوه بر مظهر وحشی اش، انی لنگی از پوست پلنگ می پوشد و چماق آهنین بزرگی به نام کانابو鉄棒 به دست می‌گیرد .

برخی روستاها سالانه (بالخصوص در فصل بهار) جشن می‌گیرند تا انی را از روستایشان برانند . هنگام جشن گرفتن عید ستسوبون 節分، مردم دانه‌هایسویا را خارج خانه‌هایشان می اندازند و داد می‌زنند:
دیو بیرون ! خوشبختی تو !
!"鬼は外!福は内!"
"Oni wa soto! Fuku wa uchi!"

همچنان به عقیدهٔ آنان، مجسمهٔ میمون خانه‌هایشان را از انی حمایت می‌کند.

اخیراً، انی برخی از صفت‌های بد را از دست داده، بلکه صفت‌های خوبی را از آن خود کرده، همچون : حراست و راندن بدبختی .

9.jpg (220×303)

ایسُناده (به معنی "زنندهٔ کرانهٔ دریا") هیولای دریائی غول پیکر و کوسه-مانند است که گفته می‌شود در نزدیکی ماتسوئورا و جای‌هائی دیگر در غرب ژاپن. وقتی این هیولا هویدا می‌شود، بادهای ژیانی می‌وزد.

بدن این هیولا هیچوقت دیده نشده است، چرا که او همیشه زیر موج‌ها پنهان می‌شود. او به صورت مخفیانه به قایق‌ها نزدیک می‌شود و سپس با دمقلاب‌دار و خاردارش ملوانان را کشیده و در آب می‌اندازد و سپس آنها را می‌بلعد.

گاهی هم دم خود را برای واژگون کردن کشتی‌ها، یا هجوم به ساحل و کشتن مردم را به کار می‌برد.

10.jpg (141×219)

تسوکومُگامی (付喪神 ارواح ابزارها (ساختهٔ انسان)) نوعی روح یا دیو در افسانه‌های ژاپنی است. تسوکومگامی از وسایلی درست می‌شود که صد سال عمر کرده باشند. هر چیزی (از شمشیر تا حتی اسباب بازی) ممکن است در صدمین زادروزش زنده و به تسوکومگامی محول شود. ملاحظه شود که تسوکومگامی موجودی زنده است و دارای روح است نه اینکه وسیله‌ای افسون‌شده است .

بر اساس ابزار و روش رفتار با آن ابزار و وضعیت آن، شکل تسوکومگامی‌ها بصورتی کلی از هم دیگر مختلف است . بعضی انواع تسوکومگامی که مثلاً از فانوس کاغذییا سرپائی درست می‌شود، ممکن است دارای پارگی یا شکاف باشد که به صورت چشم یا دندان‌های تیز در می‌آید، و نمایش ترسناک داشته باشد. ابزاری دیگر، مثلاًتسبیح یا استکان، می‌تواند تسوکومگامی‌هائی بشکل دوستانه و مهربان در آید.

معمولاً تسوکومگامی بی‌ضرر و شوخ‌طبع است و بیشترین مشکلی که بسازد اینست که وی گاه‌و‌بیگاه مردم را هدف شوخی‌هایش قرار می‌دهد. اما در موقعیت‌هائی دیگر، اگر معاملهٔ باتسوکومگامی‌ها قبل از زنده شدن بد باشد یا اینکه مالکشان بی‌معنی آنها را دور انداخته باشد، تسوکومگامی‌ها یکدست شده و از مالکشان انتقام می‌گیرند. برای جلوگیری از این انتقام، تا امروز مراسم جینجا، مانند "هاری کویُو" برپا می‌شود، و در این مراسم ابزارهای شکسته و بی‌فایده را تسلیت می‌کنند.

گفته می‌شود که ابزارهای مدرن به تسوکومگامی تغییر نمی‌یابد؛ چرا که گفته می‌شود که می‌توان با  الکتریسیته  تسوکومگامی‌ها  را دفع کرد و راند. اضافه بر آن، ابزارهای مدرن معدودی به مدت صد سال استعمال می‌شود.

با اینکه عموماً پنداشته می‌شود که آنها آفریده‌های اسطوره‌ای کهن هستند، در واقع تقریباً همهٔ تسوکومگامی‌های معروف ساختهٔ هنرمندان عصر ادو هستند. مشهورترین این هنرمندان تری یاما سکیئن است، ولی بسیاری از هنرمندان دیگر هم مخلوقات  تسوکومگامی دیگری را اضافه کردند.

چوچین‌اوباکه ("دیو فانوس کاغذی") (به ژاپنی提灯お化け) دیوی از دیوهای تسوکومگامی است . تسوکومگامی نوعی روح ژاپنی است که از اشیائی که صد عمر کنند درست می‌شود، جوری که این اشیا پس از گذشتن صد سال، جنبان و زنده می‌شوند . پس چوچین‌اوباکه از چوچین ("فانوس کاغذی") صد ساله به وجود می‌آید . نمایش‌ها این دیو را معمولاً با یک چشم و زبانی بلند و از دهان بیرون مصور می‌کند .

11.jpg (355×228)

کاپّا (کانجی 河童 هیراگانا かっぱ، کاتاکانا カッパ) به معنی جن آب، جانور افسانه‌ای است . این جانور نوعی جن آب در فولکلور ژاپنی است . در دیانت شینتو کاپا خدائی از خدایان آب سویی‌جین 水神 به شمار می‌آید .

13.jpg (220×316)

موکوموکورن (目目連) ارواحی هستند که در شوجی‌های (درهای کاغذی اتاق‌های ژاپنی) پاره‌شده زندگی می‌کنند . اگر شوجی سوراخ‌های بسیار داشته باشد، گاهی چشم‌هائی در آن دیده می‌شود که اگر کسی مدتی طولانی در آن بنگرد کور می‌شود . تنها راه راندن این ارواح تعمیر کردن شوجی است .


نوء (به ژاپنی) موجودی افسانه‌ای در فولکلور ژاپنی که گاهی اوقات با نام شیمر ژاپنی نیز خوانده می‌شود. نوء ترکیبی از چندین حیوان است، او دارای سری همانند میمون، بدنی به شکل راکون ژاپنی، دست و پاهایی به مانند ببر و دمی به شکل مار است. بر طبق افسانه ها نوء می‌توانست خود را به شکل ابری سیاه در آورد و پرواز کند و به همین جهت مردم او را موجب بیماری و بدشانسی می‌پنداشتند.

پرآوازه‌ترین داستان درباره نوء در داستان هیکه، ادبیات کلاسیک قرون وسطی ژاپنی نقل شده است. در تابستان سال ۱۱۵۳، امپراتور کونوئه هر شب کابوس‌های وحشتناکی می‌دید تا اینکه بیمار شد. علت بیماری او ابر سیاه رنگی بود که هر روز ساعت دو بامداد بر بالای سقف کاخ پدیدار می‌شد. در یکی از شب‌ها، یک سامورایی به نام یوریماسو موناموتو بر روی سقف کاخ کشیک می‌داد و در لحظه‌ای که ابر پدیدار شد، تیری به سمت او پرتاب کرد. جنازهٔ نوء بر روی زمین افتاد و سامورایی آن را در آب‌های دریای ژاپن غوطه ور ساخت.



16.jpg (279×400)

نینگیو (به ژاپنی: 人魚 به معنی: آدم‌ماهی) در فرهنگ تودهٔ ژاپنی یک ماهی زن است که بدبختی را می‌راند و نگهدار آرامش و ایمنی است . قدیم‌ها، او را دارای دهانی همچون میمون، دندان‌های کوچک ماهی-مانند، پولک‌های طلائی و درخشان، و آوازی نازک چون صدای فلوت وصف می‌کردند. گوشت او خوشمزه است و هر که آن را بخورد عمرش دراز خواهد شد. ولی شکار نینگیو باعث توفان و بدبختی است، وبرای همین است که ماهیگیران هنگامی که نینگیو در دامشان می‌افتد او را آزاد می‌کنند. اگر نینگیو به ساحل رانده شود ( به فعل دریا)، این یک فال بدی است و معنی‌اش اینست که جنگی یا فاجعه‌ای در راه است.

یکی از مشهورترین داستان‌های دربارهٔ نینگیو به نام هاپّیاکیا بیکونی (八百比丘尼 "هشتصد سال راهبهٔ بودائی") است .

داستان می‌گوید که در قدیم ماهیگیری در واکاسا زندگی می‌کرد و ایشان روزی ماهی غریبی صید کرد که در همهٔ مدت زمانی که در دریا گذرانده بود، هیچ وقت چنین ماهی‌ای را ندیده بود . برای همین دوستانش را مهمان کرد تا گوشت این ماهی غریب را آزمایش کنند .

یکی از مهمانان زیر چشمی آشپزخانه را دید و ملاحظه کرد که سر ماهی به سر انسان شبیه می‌ماند، و سپس بی‌آنکه میزبانشان بداند بقیهٔ مهمانان را آگاه کرد که گوشت ماهی را نخورند . وقتی که ماهیگیر ماهی را کباب و تقدیم کرد، هر کدام از مهمانان مخفیانه گوشت ماهی را پنهان کردند تا هنگام برگشتن به خانه‌هایشان آن را دور بیندازند .

از قضا مهمانی بر اثر نوشیدن بیش از حد ساکی مست گشت و فراموش کرد که گوشت را دور بیندازد . این مرد دختری کوچک داشت، که هنگام برگشتن پدرش از او هدیه‌ای طلب کرد که پدرش آن گوشت را به وی داد . دخترش شروع به خوردن کرد و هنگامی آن مرد به هوش آمد و دربارهٔ گوشت یادش آمد که دخترش همهٔ آن را خورده بود . ولی چون دید که هیچ اثر بدی بر دخترش نیست دیگر نگران نشد .

سالها گذشت و آن دختر بزرگ شد و عروسی کرد . اما هر چه زمان می گذشت او پیر نمی‌شد وهمچنان جوان ماند! سالها گدشت و شوهرش مرد . پس از سالهائی جوانی و بیوگی دوباره و دوباره، او قرار گرفت که راهبه شود در زمین سیاحت کرد و به سرزمینهای گوناگونی سفر کرد . سرانجام او به میهنش واکاسا برگشت و در آنجا پس از ۸۰۰ سال زندگی مرد .


یُوکای انگلیسی: Yōkai ژاپنی: 妖怪 (به معنی روح، دیو، یا تجسم) رده‌ای از اوباکه، آفریده‌هایی افسانه‌ای در فولکلور ژاپنی است. خود یوکای‌ها هم اختلاف زیادی با هم دیگر دارند. بعضی دارای ویژگی‌های قسمتی آدمی مانند و قسمتی جانوری هستند (مانند کاپا و تنگو). یوکای عموماً دارای نوعی نیروی معنوی و ما وراء طبیعیست، وبرای همین است که برخورد آدمیزاد و یوکای خطرناک است. یوکای‌ها هم در بنی آدم انگیزه‌ها و برنامه‌هایی می‌بینند که قابل درک و فهمیدن نیست.

در عصر ادو هنرمندان بسیاری مانند توری یاما سکیئن یوکای‌های بسیاری را ملهم از فولکلور ژاپنی آفریده، که امروزه برخی از آنها به خطا یوکای افسانه‌ای اجدادی به شمار می‌آیند.

برخی یوکای‌ها بسادگی از آدمیزادها اجتناب می‌کند؛ آنها منطقه‌های منزوی دور از جای سکونت آدمیزاد را تفضیل می‌کنند. هرچند برخی دیگر از یوکای‌ها زندگی نزدیک جای سکونت آدمیزاد را می‌گزیند. یوکای‌ها معمولاً اتصال با آتش، جهت شمال شرقی و فصل تابستان دارد.




طبقه بندی: افسانه ها, هیولا ها, ترسناک، 
برچسب ها: فولکور ژاپنی، کاپّا، موکوموکورن، چوچین‌اوباکه، تسوکومُگامی، ایسُناده، اُنی،  

تاریخ : پنجشنبه 17 دی 1394 | 02:04 ب.ظ | نویسنده : jasmine . | نظرات
از دیگر مطالب ترسناک نیز دیدن فرمایید